Oberon

Manen van
Uranus:


Cordelia
Ophelia
Bianca
Cressida
Desdemona
Juliët
Portia
Rosalinde
Belinda
Puck
Miranda
Ariël
Umbriël
Titania
Oberon
Caliban
Sycorax

( Manen met een diameter > 40 kilometer )





Geen maan van Uranus vertoont zoveel ‘kosmische littekens’ als Oberon. Deze hoge kraterdichtheid is de voornaamste eigenschap waarmee het ijzige hemellichaam zich onderscheidt van de andere grote satellieten bij de ijsreus. Zijn oppervlak is dan ook erg oud; een vaststelling die astronomen onder meer doen op basis van het relatief donkere karakter ervan. Oberon is met een diameter van ruim 1500 kilometer de op één na grootste maan van Uranus en draait in een baan met een straal van ongeveer een half miljoen kilometer.



Op enkele heldere en vrij recente inslagstructuren na, oogt het maanlandschap van Oberon overwegend grauw met een rode zweem. Waarschijnlijk is het oppervlak al miljarden jaren niet meer ververst door endogene processen en daardoor sterk ‘vervuild’ door stofdeeltjes uit het heelal. Verschillende kraters meten meer dan honderd kilometer in doorsnede. En een ‘puist’ die op een opname van de ruimtesonde Voyager 2 uit 1986 zichtbaar is aan de horizon is mogelijk zelfs een wand die elf kilometer boven het omringende landschap uitsteekt en daarbij een krater met een middellijn van maar liefst 375 kilometer afbakent. Vanuit sommige inslagbasins ontspringen verder lichte, spaakachtige strepen. Deze staan ook wel bekend als ejecta. Ander dominante structuren zijn tektonisch van aard: langgerekte canyons (chasmata) die ontstonden toen het inwendige van Oberon expandeerde en scheuren in de maankorst veroorzaakte.

Voor een planetair hemellichaam bezit Oberon een betrekkelijk lage dichtheid van 1,6 gram per kubieke centimeter. Toch is deze waarde dusdanig hoog dat de maan niet alléén uit lichte ijzige stoffen kan bestaan, waaronder het gekristalliseerde waterijs dat reeds door de Voyager 2 is geregistreerd. Vermoedelijk heeft Oberon een rotsachtige kern en bestaat de rest van de maan uit water, koolstofdioxide, organische stoffen, zouten, diverse methaanverbindingen en silicaatgesteenten.

Auteur(s):     A.S.





Oberon in cijfers
Gemiddelde diameter 1523 km
Massa 3,014 × 10^21 kg
Gemiddelde dichtheid 1,63 g/cm^3
Zwaartekracht aan oppervlak 0,348 m/s^2
Gemiddelde afstand tot het centrum van Uranus 583.520 km
Omlooptijd 13 d 11 u
Hoek rotatieas
Rotatieperiode 13 d 11 u
Weerkaatsingsvermogen 0,25
Temperatuur aan oppervlak gem. 70 - 80 K
Databron: NASA